Berlian i jej nastoletnia córka Daya uciekają przed przemocą polityczną. Młoda Daya nieustannie wyobraża sobie, że jej nieobecny ojciec wróci, i buntuje się przeciwko surowej matce. Zmuszone opuścić nadmorski dom i przenieść się w głąb lądu, na pustynię o nieustannie zmieniających się piaskach, obie wracają do dobrze znanego sobie antagonizmu. W końcu Daya dostrzega, jak przez pustkowie ku nim nadchodzi chwiejnym krokiem twarz, którą mgliście kojarzy.