Na obra Pietera Bruegla „Pejzaż z upadkiem Ikara” upadek boga Ikara uchodzi na ziemi niezauważony. Rolnicy nadal uprawiają ziemię, a łodzie płyną dalej. Jak później napisał William Carlos Williams w swoim wierszu o tym samym tytule: „niegdyś potężny bóg staje się małym pluskiem, którego nikt nie zauważa”. W wersji Chrisa Sullivana Ikar staje się Rayem, starzejącym się księdzem, którego kongregacja kurczy się równie szybko jak jego zdrowie psychiczne. Gdy stan Raya się pogarsza, społeczeństwo tego nie dostrzega ani się tym nie przejmuje.