Na ulicy miejskiej mężczyzna wygłasza tyradę o Bogu, diable i pokucie. W pobliżu ludzie siedzą w zatłoczonej restauracji. Oderwani od otoczenia jedzą, mamroczą i fantazjują bez pasji czy zaangażowania. Obojętna kelnerka recytuje dania dnia. Dwaj mężczyźni dosłownie przenikają przez siebie w pobliżu toalet. Ci ludzie mają dach nad głową i jedzenie, ale nie żyją. Restauracja staje się niemal bezpiecznym schronieniem, miejscem, w którym można ukryć się przed szaloną, przyziemną i ograniczającą egzystencją. Szalony uliczny kaznodzieja jest samotnym głosem przekonania i urojenia.