Trudno wyobrazić sobie kolekcję oper wideo bez tej wspaniale zaśpiewanej inscenizacji I Puritani Belliniego z MET. Nie jest oczywiście doskonała pod każdym względem, ale jej zalety — a zwłaszcza porywający śpiew i gra Anny Netrebko w roli Elviry — każą zapomnieć o narzekaniach na inne aspekty tego pamiętnego wieczoru w operze. Netrebko od samego początku sprawia wrażenie kruchej; wyraz jej twarzy i ruchy dłoni natychmiast ukazują bezbronność dziewczyny. W każdym akcie ma scenę szaleństwa: pierwszą, gdy uświadamia sobie, że jej narzeczony zniknął z inną kobietą, a trzecią — w ostatnim akcie — krótkotrwały nawrót choroby, gdy powracający narzeczony zostaje zabrany przez wojsko, by stanąć przed plutonem egzekucyjnym. Prawdziwe fajerwerki rozbłyskują jednak w drugim akcie, w scenie szaleństwa dorównującej Łucji Donizettiego pod względem belcantowego kunsztu. Elvirę po raz pierwszy słyszymy tu za kulisami, po tym, jak chór informuje nas, że postradała zmysły. Wchodzi w sukni ślubnej i zaczyna śpiewać Qui la voce głosem równie kruchym jak jej psychika.