Urodzony w Hiroszimie jako syn ocalałych z bombardowania atomowego Mamoru Samuragochi, samouk komponujący muzykę klasyczną, cierpiący na chorobę zwyrodnieniową prowadzącą do głuchoty, był przedstawiany jako „japoński Beethoven” ery cyfrowej. Jednak tuż przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi w 2014 roku, gdzie „Sonatina for Violin” Samuragochiego miała towarzyszyć występowi łyżwiarza figurowego Daisuke Takahashiego, Takashi Niigaki, wykładowca uniwersytecki pracujący na część etatu, ujawnił, że przez 18 lat był ghostwriterem kompozytora, że Samuragochi nie potrafił zapisywać muzyki, a w rzeczywistości słyszał doskonale. Gdy wycofywano nagrania Samuragochiego, a występy odwoływano, Niigaki odnosił sukcesy w telewizyjnych talk-show. Reżyser Tatsuya Mori odnajduje Samuragochiego w jego niewielkim mieszkaniu w Jokohamie, gdzie mieszka z żoną i kotem, gotowego opowiedzieć swoją wersję wydarzeń. Hipnotyzujące studium postaci, obnażające dwulicowość mediów oraz konstruowanie pojęć sprawności i niepełnosprawności, w którym kariera Samuragochiego legła w gruzach, pociągając za sobą także granicę między faktem a fikcją.