To przedstawienie z 2014 roku można uznać za punkt odniesienia ze względu na jakość wykonania wokalnego oraz pełną znaczeń, odważną inscenizację Austriaka Martina Kušeja, osadzoną w kontekście współczesnych globalnych wyzwań. Reżyser skłania do refleksji nad wojną, zemstą i piętnem winy, która kończy się joie de vivre i wybuchem namiętności. W zaciszu Calatravów stworzył postbauhausowski obraz faszystowskiej schludności, który kontrastuje z chaosem bitew, otchłanią nędzy i seksualnym szaleństwem po triumfie lub porażce. W tym kontekście religia zamiast pocieszenia staje się zarazem ucieczką i grobowcem ludzkości; kaplica, w której ukrywa się Leonora, zbudowana jest z ogromnych krzyży, a na jednym z nich Don Álvaro przez chwilę zdaje się ukrzyżowany przez swój los.