Trudno scharakteryzować Slobodana Tišmę. Jest wyjątkowy i wszechstronny. Z radością przemierza artystyczny krajobraz, który od początku lat sześćdziesiątych rysuje słowami. Zaczynał jako poeta, był konceptualistą, „niewidzialnym artystą” i muzykiem rockowym (członkiem zespołów „Luna”/„La Strada” – jugosłowiańskich zespołów nowej fali). Obecnie pisze prozę, a czasami zajmuje się minimalistycznymi performansami. Przywdziewając różne maski, przemieszczał się z jednej przestrzeni artystycznej do drugiej, przełamując stereotypy i czyniąc z własnego istnienia zjawisko estetyczne. Jego ostoją jest margines. Za pośrednictwem drzew i oceanu komunikuje się z wszechświatem. Uwielbia grę w poszukiwanie i ponowne ukrywanie się. Jest wytrwałym wędrowcem. Swoimi cichymi krokami codziennie pojawia się w zakątkach Novi Sad, szukając własnej przyjemności. Podobnie jak jego teksty, ten film nie ma formalnej kompletności ani całościowości. Zastanawia się, kim jest Slobodan Tišma.