Dwadzieścia trzy lata po tym, jak jej matka-prostytutka próbowała zabić ją w łonie, Helen pozostaje psychicznie wyniszczona. Jej stan pogarsza się, gdy w wypadku doznaje urazu głowy. Po przebudzeniu w szpitalu okazuje się, że w jej mózgu rozwija się guz, przez który doświadcza mrocznych wizji, słyszy bezcielesne głosy i nieustannie widuje dziwną młodą kobietę. Wkrótce, zagubiona w sennym koszmarze, w którym nic nie jest tym, czym się wydaje, a jej brutalne działania ledwie zostają zapamiętane, Helen zaczyna rozumieć, że cokolwiek tkwi w jej rozbitej psychice, nie cofnie się przed niczym, by się wydostać.