Hans Castorp, świeżo po studiach i stojący u progu kariery inżyniera budownictwa, przybywa do sanatorium Berghof w szwajcarskich Alpach, by odwiedzić swojego kuzyna Joachima, oficera armii, który leczy się tam na gruźlicę. Hans zamierza spędzić w Berghofie trzy tygodnie, lecz stopniowo ulega chorobliwej atmosferze panującej w tym miejscu. Bardzo pragnie, by uznano go za pacjenta takiego jak pozostali, i dopina swego, zostając w sanatorium na… siedem lat. W tym czasie ma dość sposobności, by uczestniczyć w zażartych debatach filozoficznych, w których ścierają się Settembrini, świecki humanista, i Naphta, totalitarny jezuita. Zakochuje się też w pięknej, lecz zagadkowej Clawdia Chauchat. Kiedy wreszcie zostaje wypisany w 1914 roku — wraz ze wszystkimi innymi pacjentami — dzieje się tak tylko po to, by rzucił się w wir okropności I wojny światowej.