Film ma formę eseju. Wiosną wieś zalewa powódź. Jest wigilia Wielkanocy. Mieszkańcy wsi zbierają się, by w ramach dziwnego, starego rytuału czuwać nad Ukrzyżowanym aż do świtu. Spokój zakłócają jednak przebierańcy/mieszkańcy wsi, którzy próbują ukraść Ukrzyżowanego, a także odgłosy pobliskiej fabryki, przypominające hałas towarzyszący startowi rakiety kosmicznej. Film nawiązuje do dziwnego, starego pogańskiego obyczaju, który zachował się tylko w jednej wsi na Żmudzi (regionie Litwy). Tradycja ta sięga archaicznego świata magii teatru ludowego.