Latem 1937 roku Emanuel, młody mężczyzna po dwudziestce, trafia do sanatorium na wybrzeżu Morza Czarnego na leczenie gruźlicy kości. Leczenie obejmuje bolesne nakłucia kręgosłupa, które unieruchamiają go w gipsie na łóżku transportowym. Stopniowo, przyzwyczajając się do smutku swojego nowego życia, Emanuel odkrywa, że w sanatorium wciąż można żyć pełnią życia.