Troje głównych solistów dysponuje głosami na miarę tej efektownej inscenizacji – zwłaszcza White i Kasarova śpiewają z taką intensywnością, że przyćmiłaby ona wszystko, co mniej wyraziste; finałowe trio uwodzenia rzadko bywało wykonane równie dobrze i z tak przytłaczającym, wielopostaciowym erotyzmem. Cambreling skutecznie prowadzi zespół, dając pełny rozmach popisowym fragmentom utworu, takim jak „Marsz węgierski”, nie zaniedbując jednak subtelniejszej, mniej dynamicznej, gluckowskiej strony wokalnego języka Berlioza. Nagranie na żywo z Salzburger Festspiele, 1999.