Jorge de Sena został zmuszony do opuszczenia ojczyzny. Najpierw przeniósł się do Brazylii, a później do USA. Nigdy nie wrócił do Portugalii. Podczas trwającej 20 lat emigracji utrzymywał korespondencję listowną z Sophią de Mello Breyner Andresen. Listy te są świadectwem głębokiej przyjaźni między dwojgiem poetów, tęsknoty i pragnienia, by „wypełnić lata rozłąki godzinami rozmów”. Poprzez fragmenty i wiersze nawiązuje się dialog, ujawniający ich rozbieżne opinie, lecz przede wszystkim silną więź oraz wysiłki, by zachować ją aż do ostatnich tchnień.