Reżim Suharto od ponad 30 lat utrzymuje się u władzy w Indonezji, raz za razem tłumiąc demokrację. Wiji Thukul, poeta ostro krytykujący reżim i niebojący się mówić, co myśli, jest autorem słów, które tłum często skanduje z dumą podczas protestów politycznych. Gdy w 1996 roku w Dżakarcie wybuchają zamieszki, on i kilku innych działaczy zostają oskarżeni o ich wywołanie. Zmuszony do ucieczki, Wiji udaje się do Pontianak na Borneo, gdzie ukrywa się przez osiem miesięcy, czasami mieszkając u zupełnie obcych ludzi. Musi tam kilkakrotnie zmieniać tożsamość, ale nadal pisze wiersze i opowiadania pod pseudonimem. W tym czasie w Solo, w środkowej Jawie, jego żona Sipon mieszka z dwójką dzieci pod stałą obserwacją. W maju 1998 roku Wiji Thukul zostaje uznany za zaginionego, na miesiąc przed obaleniem Suharto przez własny naród.