W tym surowym i pełnym smutku portrecie swojego rodzinnego miasta, St. Louis, Harris pozwala swojej czarno-białej kamerze 16 mm swobodnie wędrować po podupadających dzielnicach północnej części miasta, zamieszkanych niemal wyłącznie przez Afroamerykanów z klasy pracującej i najuboższych warstw społecznych. Przesuwając się wzdłuż pustych ulic, po fasadach niegdyś eleganckich domów i wkraczając do budynków przeznaczonych do rozbiórki, kamera tworzy zdystansowany, lecz ostatecznie oskarżycielski obraz zaniedbania i obojętności władz miejskich. Co znamienne, ludzi spotyka się tu rzadko; ich obecność nawiedza ścieżkę dźwiękową w postaci niesamowitych odgłosów kroków, telefonu, którego nikt nie odbiera, oraz oszczędnego komentarza z offu zaczerpniętego z odnalezionych źródeł.