Ghiaurov, Freni i Bumbry byli wielkimi głosami swoich czasów i nadal robią tu wrażenie — to na tyle dobrzy muzycy, że sprostają niemałym wymaganiom wokalnym i ekspresyjnym swoich ról. Louis Quilico nigdy nie dorównywał im klasą i miejscami jego głos brzmi tu nieco płasko i matowo, ale wkłada wiele wysiłku i skutecznie ożywia Rodriga. Placido Domingo nagrał swojego pierwszego Don Carlo dla EMI pod batutą Giuliniego około 15 lat przed tą inscenizacją, ale tutaj wygląda i brzmi dobrze — na początku lat 80. śpiewał też bardzo dobre partie Otella i Lohengrina, a Furlanetto, wciąż przed czterdziestką, wnosi do starej roli bogaty, młody głos i sprawia, że Wielki Inkwizytor jest imponujący zarówno wokalnie, jak i ekspresyjnie. Levine nadaje partyturze zarówno ciężar, jak i energię, a jego interpretacja dobrze współgra z ogólną „tradycyjną” koncepcją i inscenizacją — budżet działu kostiumów Met musiał zostać poważnie nadwyrężony, ale wszyscy wyglądają wspaniale.