Dramatyczna struktura opery uwydatnia bohaterów i nadaje im odpowiednie ramy. Sceny przepychu regularnie przeplatają się ze scenami mroku i nędzy. Z wystawnych wnętrz przenosimy się na ciemną ulicę, do odludnej gospody. Postacie drugoplanowe zostały umiejętnie zestawione: spiskujący dworzanie — ze spiskującymi Sparafucile i Maddaleną (których czułość również jest niejednoznaczna). Kiedy Rigoletto mówi „Pari siamo”, mógłby wyrażać myśl przewodnią całego dzieła: piękno i brzydota mogą być jednakowo dobre i jednakowo złe.