„Stara fotografia zrobiona 36 lat temu. Jego dłoń spoczywa na moim ramieniu. Błogosławieństwo, dar. A potem historia ponad czterech dekad przyjaźni, podziwu i terminowania. Podróż w głąb kina Oliveiry, jego metody, sposobu filmowania i niezwykłych filmowych wynalazków. Żył ponad sto lat, ponad sto lat kina, kina w całej jego pełni. Dla niego, a teraz także dla mnie, filmy dokumentalne i fabularne idą w parze; chodzi wyłącznie o kino. Dlatego ośmieliłem się nakręcić wspaniałą opowieść, którą Manoel kochał, ale której nigdy nie sfilmował, którą pozostawił, jakby jego dłoń i oczy były blisko Boga lub pośród bogów, a on prowadził mnie”. — João Botelho