Nie trzeba przedstawiać Toscan de Plantier, słynnego francuskiego producenta filmowego. W chwili jego śmierci zrodził się pomysł, by zachować, skupić i uchwycić iskrę, która właśnie zgasła. Miało się to dokonać poprzez odtworzenie, na podstawie kilkuset wywiadów przeprowadzonych na przestrzeni niemal trzydziestu lat, układanki tworzącej portret tego myśliciela, który pod barwną powierzchownością wędrownego aktora, celebrującego sztukę i życie niczym święto, był niezwykle wierny sobie i wyrastał z autentycznie kulturowego środowiska, którym zasilał pole działania kina. Jego energia, entuzjazm i niezłomne przekonanie powinny poruszyć, wzruszyć, oświecić, zaskoczyć i skłonić do refleksji — daleko poza zawodowym kontekstem, który był jego udziałem — epokę, która bardzo tego potrzebuje.