Film opowiada o historii rosyjskiego garnizonu wojskowego w Sveaborg (Suomenlinna, niedaleko Helsinek) w Finlandii, która była autonomiczną częścią Imperium Rosyjskiego. W 1906 roku w twierdzy Sveaborg stacjonowało około 12 tysięcy żołnierzy. Zamieszki zostały sprowokowane przez eserowców, którzy wywierali wpływ na żołnierzy garnizonu Sveaborg. Pierwsze akty niesubordynacji rozpoczęły się 17 lipca 1906 roku, gdy rewolucyjnych marynarzy poparli minerzy. Minerzy zostali aresztowani i rozbrojeni przez pułk piechoty. Artylerzyści postanowili uwolnić swoich towarzyszy. Następująca po tym walka przerodziła się w krwawy bunt, którym kierowali porucznicy A. Yemelyanov i Y. Kohansky, członkowie bolszewickiej partii Lenina. Następnego dnia w Helsinkach rozpoczął się strajk generalny. Bunt trwał trzy dni i został stłumiony przez ostrzał artyleryjski floty bałtyckiej. Ponad 40 osób stracono, a setki skazano na więzienie.