„Dead Harbor” opowiada o ludziach przebywających wówczas w najgorszych zakładach opiekuńczych – instytucjach, do których społeczeństwo odsyłało wszystkich, których chciało się pozbyć i zmarginalizować: pacjentów psychiatrycznych, alkoholików, niechcianych przez nikogo starszych ludzi, byłe prostytutki i inne osoby z marginesu społecznego. Film nakręcono w zakładzie opiekuńczym dla dorosłych w Bidružicy. Pozbawieni jakiejkolwiek rzeczywistej opieki czy terapii, poddawani silnemu działaniu środków uspokajających i narkotyków, mieszkańcy zakładu marnowali dni, nie mając żadnych sensownych zajęć – chodzili w kółko po dziedzińcu, siedzieli na ławkach albo, w najlepszym razie, pili w lokalnych pubach.