Wiele lat temu, w niemal wyludnionym miasteczku u podnóża góry, mieszka Agostino z żoną Niną i synem Giovannim. Góra wznosi się niczym mur, zasłaniając słońce, które nigdy nie dociera do leżących poniżej pól, sprowadzonych teraz do samych kamieni i zarośli. Agostino, mimo że wszystko wskazuje na to, że powinien odejść, postanawia, że przeznaczeniem jego rodziny jest pozostać tam, wśród szczytów. Kieruje nim nie tylko upór, lecz także pewność, że nasze korzenie nie mogą nas zdradzić i że z pomocą ducha możemy sprowadzić słońce do każdego losu.