W centrum tego odważnego i poruszającego filmu hybrydowego znajdują się pytania o znaczenie pochodzenia i o to, co zostaje przekazane kolejnym pokoleniom. Film rozpoczyna się od inscenizowanego przez Selima Mourada portretu jego najbliższej rodziny, w którym zajmuje on miejsce na własnych warunkach, jednocześnie godząc się z tym, że ze względu na swoją orientację seksualną nie założy rodziny. Po śmierci siostry Mourad został jedynym dzieckiem swoich rodziców, ale ciąży na nim świadomość, że jest ostatnim mężczyzną noszącym nazwisko rodowe. Tymczasem stary budynek, w którym mieszka jego rodzina i który odziedziczyła po dziadku, popada w ruinę, a ani jego ojca, ani ciotki nie stać na pokrycie kosztów remontu.