Feng Zhengjie cierpi na brak inspiracji, przez który nie może ani malować, ani zasnąć w nocy. Pewnej nocy, jak zwykle nie mogąc zmrużyć oka, dostrzega przesuwającą się przed nim kobietę. Jest blada, niewyraźna, a zarazem bliska i nieosiągalna. Krąży wokół niego i pojawia się wszędzie tam, dokąd się uda: w barze, na ulicy, w kawiarni. Nie jest już pewien, czy kobieta istnieje w jego wyobraźni, czy to on istnieje w wyobraźni kobiety. Wkrótce czas zaczyna płynąć wstecz. Wraz z jego upływem Feng Zhengjie coraz bardziej zagłębia się w swoim wnętrzu, a granice między snem a rzeczywistością zacierają się. Kiedy zamyka oczy, słyszy codzienne odgłosy nowoczesnej cywilizacji. Kiedy je otwiera, znów widzi gęsty las i budzi się przy szumie wiatru natury. Znów jest młody. Wędruje bez celu, aż staje twarzą w twarz z kobietą, która go prześladowała.