Kiarostami, jakiego naprawdę dotąd nie znaliśmy, mimo przeobrażającej siły jego licznych filmów. Reżyser i bliski przyjaciel Samadian unika gadających głów, tak częstych w artystycznych wspomnieniach, oferując bardziej szczere ujęcia Kiarostamiego jako człowieka: miłośnika poezji, spędzającego czas z przyjaciółmi, angażującego się w krajobrazy na ekranie i poza nim, śmiejącego się z innymi artystami. Artysta i wizjoner wyłania się wyraźniej, ale także kochający, pełen zachwytu człowiek, za którym tęsknimy teraz równie mocno jak za autorem.