Ella – cóż, ona też ma imię – Luna (Patricia Garza), opowiada właściwie o swoim znacznie starszym mężu i malarzu Alfredo (Paul Vega) oraz o tym, jakie działania i reakcje podejmie on po tym, jak postanowi odejść od niego dla kochanka, o którego istnieniu nie wiedział. Alberto przechodzi kryzys twórczy i znajduje się pod presją, by ukończyć serię obrazów na nadchodzącą wystawę. Jednocześnie wyraźnie widać, że traktował Lunę, która jest również jego modelką, przede wszystkim jako obiekt pożądania i obsesji – rejestrował kamerą każdy jej ruch w domu, gdy nie pozowała mu do obrazów, i zapamiętywał każdą cechę jej ciała, włącznie z pieprzykami i brodawkami – najwyraźniej naliczył ich na jej ciele dwadzieścia siedem. Kiedy Alfredo wytropi i uwięzi kochanka, z którym chciała uciec (Rómulo Assereto), odkryje, że łączy ich więcej niż tylko pożądanie tej samej kobiety…