Alexandra Cuesta wymienia wiecznego wędrowca Henriego Michaux jako jedną z inspiracji do swojego pełnometrażowego debiutu. Ciekawe więc, że w scenie otwierającej Territorio (pierwszy film nakręcony przez Cuestę w jej rodzinnym Ekwadorze) widzimy łódź zmierzającą ku brzegowi. Jest bardzo prawdopodobne, że dla Cuesty obraz wody niesie takie samo znaczenie jak dla autora „The Sea of Breasts”: powrót do domu, schronienie w łonie matki. Nie odchodząc od formalnych rozwiązań zastosowanych w swoich wcześniejszych pracach, Cuesta kreśli podróż z północy na południe kraju, tworząc ludzką kartografię, której celem jest osiągnięcie niemożliwej równowagi między spojrzeniem zagranicznego podróżnika a szczerą zażyłością tych, którzy na jakiś czas wracają do domu.