Ten krótkometrażowy film Mozosa to bez wątpienia wybitny przykład piękna i tajemnicy. Tworzy osobliwy stop literatury i kina — nie taki, w którym jedna dziedzina staje się wampirem wysysającym życie z drugiej, lecz jakby były dwiema stronami tej samej monety, przyciągającymi się i odpychającymi zarazem. Jakby każdy film należał do samotnego gatunku, Ashes and Embers przejawia wyjątkową dumę, a jednocześnie drży, nieco bezbronny, nie mając pewności, czy fałdy fikcji stanowią jakąkolwiek gwarancję przetrwania dla tak osobliwych obiektów. Pamięć i duchy to słowa, które łatwo wypowiedzieć, ale w tym niezwykłym i bardzo wyrafinowanym filmie zdają się przeznaczone, by stać się ostatecznym celem kina i jego najtrwalszym pragnieniem.