Las calles można uznać za film o słowach, opisywaniu i nazywaniu, sekretach i wyznaniach oraz języku jako tworzywie pamięci. W dialogu między pokoleniami młodzi odpowiadają za rozwinięcie pytania, a Szkoła jest miejscem, które próbuje znaleźć na nie sposób. Z kolei starsi odpowiadają poprzez swoje opowieści, będące w gruncie rzeczy historią miasteczka. I tak jak słowo — które zawsze jest fikcją — buduje rzeczywistość, film opiera swój ton na obszarze pośrednim, w którym fikcyjna sceneria stwarza warunki, by czysty dokument wyznaczał tempo i docierał do ludzi.