Subiektywna kamera Greenfielda w oszałamiającym tempie przybliża i oddala obraz performerki Suzanne Gregoire, która jest całkowicie naga, ma na sobie szpilki i długi sznur wyjątkowo dużych pereł. Jest związana i oplątana rozległym sznurem pereł, a swoim skręconym ciałem gra na interaktywnej instalacji fortepianowo-wideo Nam June Paika Pyramid- Interactive. Uderza w klawisze fortepianu, wydając z siebie rozpaczliwy, fizyczny lament. Widzowie odnoszą wrażenie, że oto wewnętrzna katastrofa zostaje wciągnięta w intelektualną burzę przekraczających granice emocji. Jej wizerunek wypełnia górę ekranów; performerka uderza w perły i szarpie je, nawiązuje wzrokowy kontakt z widzami, a jej ciało drży i trzęsie się. Towarzysząca ścieżka dźwiękowa potęguje i wspiera to coraz większe przekroczenie granic, łącząc nieokiełznane dźwięki fortepianu z klasycznymi brzmieniami sonaty fortepianowej Beethovena. Jej głowa odchyla się do tyłu, perły zaciskają się, performerka wydycha powietrze, fortepian cichnie; wiadomo już, że ten taniec toczy się teraz dalej w eterycznej sferze.