Sięgając po obrazy składające się na trzy czwarte minionego stulecia, Jean-Louis Comolli wybiera filmy, które napotkał pięćdziesiąt lat temu, odkrywając własną historię kina, a zwłaszcza kina dokumentalnego. Wizualna partytura, której rytm nadaje głos z offu (jego własny), wymieniający ważne dla niego zagadnienia — miejsce widza, fikcję w dokumencie, wpływ postępu technicznego na dziedzinę sztuki… — sprawia, że film splata między fragmentami nieprzewidywalne nici.