Karl Åge i Regitze urządzają letnie przyjęcie w ogrodzie dla bliskich przyjaciół, ich syna i jego rodziny. Karl Åge jest cichy i zdystansowany; Regitze — pełna energii i życia. Wspomina: miłość od pierwszego wejrzenia podczas wojny, wspólne życie bez ślubu, strajk głodowy jej matki, gdy nie chcieli ochrzcić syna. Regitze jest namiętna i mówi wprost, co myśli. Pamięta, jak zaprosiła na wigilijną kolację bezdomnego, który zjawił się z pięcioma nieśmiałymi przyjaciółmi. Przypomina sobie, jak stanęła przeciwko nauczycielowi ich syna, gdy ten uderzył chłopca. Pamięta jej miłość do tańca i swój lęk, że jego towarzyska niezręczność może zakończyć ich związek. Teraz, o zmierzchu, musi zmierzyć się z innymi sprawami.