W małym domku, który ma tylko dla siebie, starsza kobieta przeżywa swój dzień. Gdy zajmuje się wszystkimi zaplanowanymi obowiązkami, dowiadujemy się o niej kilku rzeczy. Ma rękę do roślin, rozmawia po polsku przez telefon, lubi drzemać. Rozlega się modlitwa. To słowa jej teściowej, polskiej poetki Zofii Bohdanowiczowej, która również została wysiedlona ze swojej rodzinnej Polski. Spotykają się trzy pokolenia: jedno poprzez pisanie, drugie poprzez życie, a trzecie poprzez samo powstanie tego filmu — kompozycję jej przodków z dźwięku i obrazu.