Andrzej Wajda wspomina Andrzeja Wróblewskiego (1927–1957) jako malarza i przyjaciela. Opowiada o człowieku stawiającym czoła wyzwaniom epoki i dramatycznie poszukującym dla siebie miejsca. Wróblewski, widziany oczami Wajdy, jest geniuszem, który musiał długo czekać na uznanie, ale także sam nie do końca rozpoznawał własną wielkość. Ich drogi skrzyżowały się tuż po wojnie, gdy obaj studiowali w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Urodzony w Wilnie młody artysta studiował na Wydziale Malarstwa i Rzeźby, a także historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Film powstał z okazji wystawy pod tym samym tytułem, zorganizowanej w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie w 2015 roku.