W Sarajewie, w kabinie projekcyjnej kina, mieszka Sena; kobieta, która w codziennej samotności powtarza projekcje nielicznych filmów jugosłowiańskich, których zachowały się kopie. Z połączenia ciszy, codziennych gestów tej kobiety i filmów wyświetlanych z jej salonu powstaje film skonstruowany na wzór jednego dnia z życia Seny. Za sprawą filmów, które wyświetla Sena, wyruszamy w podróż przez pamięć zbiorową i osobistą. Film ukazuje intymność splecioną z historią, której świadkiem było kino; historią, którą Sena zachowała.