Tak jak w 1985 roku, Ignacio Agüero znów przerywa dziś filmowcom podczas zdjęć, ale nie po to, by zapytać, co robili trzydzieści lat temu, lecz by dowiedzieć się, co w tym, co filmują, jest czysto kinematograficzne. Rozmowy te odnoszą się do obrazów z osobistego archiwum reżysera, jak gdyby to, co naprawdę kinematograficzne, można było znaleźć wśród fragmentów, które nigdy nie były przeznaczone na ekran.