W więzieniu rodzi się dialog między Spoonem, afroamerykańskim poetą skazanym na dożywocie, a mną. Po ośmiu latach rozmów słowa Spoona przynoszą mi ukojenie, a moje ucho staje się dla niego kanałem łączącym go ze światem zewnętrznym. Punktem wyjścia filmu jest pragnienie zmierzenia siły języka — zarówno jego poezji, jak i zaangażowanej prozy — oraz podzielenia się wyobrażeniami o czasie.