Film „Hard Core”, nakręcony w lipcu 1969 roku na jałowej pustyni Black Rock Desert w Nevadzie, rozpoczyna się ujęciem ustanawiającym rozległego błękitnego nieba, które natychmiast przywodzi na myśl amerykański Zachód i wprowadza w scenerię innowacyjnego, eksperymentalnego filmu De Maria. Dzieło przeplata dwa odmienne podejścia do kina: jedno bada potencjał obserwacyjny medium za pomocą szerokokątnych ujęć obejmujących 360 stopni i panoramujących zmieniający się pustynny krajobraz, drugie zaś sięga po znane motywy wizualne z hollywoodzkich westernów — takie jak pistolety, dżinsy Levi's, ostrogi i skórzane ochraniacze na nogi — i wykorzystuje je w performansie. Ścieżka dźwiękowa to zmontowana kompilacja dwóch „kompozycji na bębny” De Maria: „Cricket Music” (1964) i „Ocean Music” (1968), która buduje w widzu poczucie oczekiwania. W ostatniej minucie filmu następuje po sobie seria nieoczekiwanych zdarzeń, prowadzących do dramatycznego punktu kulminacyjnego.