Siedmioletnia Kati cieszy się, że mimo spastyczności może uczęszczać do zwykłej szkoły. Zawdzięcza to swoim rodzicom. W pierwszym roku nauki ma udowodnić, że sobie w niej poradzi, i dokłada wszelkich starań, by dotrzymać kroku kolegom z klasy. Jej niepełnosprawność spotyka się jednak z ciągłymi drwinami i brakiem szacunku. Nawet nauczycielom trudno jest traktować ją na równi z innymi. Gdy Kati oblewa matematykę, musi przenieść się do szkoły specjalnej. Kati jest załamana, ale przyjaciele pomagają jej odnaleźć się w nowej sytuacji.