1969. Praska Wiosna została zdławiona. Wzniesiono nowe zapory z drutu kolczastego. Trzynastoletnia Julia przeprowadziła się z matką do wioski w północnej Austrii, położonej przy granicy z Czechami. Julia nie odezwała się od śmierci ojca. Jej poczucie osamotnienia pogłębia się w wiosce, gdzie jest obca. Młodzi mieszkańcy prowokują ją, by udowodniła swoją odwagę, więc dziewczyna wkracza na ziemię niczyją. Odkrywa zapomniany tunel prowadzący na plac budowy po czeskiej stronie granicy. „Po drugiej stronie” poznaje Rolanda, czterdzi pięcioletniego geodetę. Między nimi rozwija się niejednoznaczna relacja ojca i córki. Roman jest jedyną osobą, której zwierza się z tajemnicy swoich przekroczeń granicy. Dzięki jego czułości odzyskuje zdolność mówienia. Zaczyna też czuć się swobodnie w towarzystwie Alexandra, który jest w jej wieku. Za namową Julii Roman snuje nowe plany. Nieprzebyte umocnienia graniczne wciąż będą miały słaby punkt...