W 1976 roku czeski filozof i reżyser czeskiej nowej fali Evald Schorm przybył do teatru Na zábradlí. Pozostał tam przez dwanaście lat, aż do śmierci. Wychował pokolenie aktorów świadomych własnej osobowości. W Braciach Karamazow ówczesny zwarty zespół aktorski wystąpił na scenie z pełną mocą. Schorm tworzył od zakazu do zakazu (Hamlet, Macbeth, Bracia Karamazow, Maraton), a przed Zábradlí ustawiały się podwójne kolejki po bilety, ciągnące się aż do nabrzeża Wełtawy: kiedy rozpoczynała się sprzedaż abonamentów, ludzie spali na zewnątrz od północy do dziesiątej rano, gdy otwierano kasę, w śpiworach, przynosili do teatru krzesełka wędkarskie. Bilet do Zábradlí był cenniejszy niż bony Tuzexu…