20 lutego 1958 roku włoski parlament przyjął ustawę nr 75, zwaną „ustawą Merlin”: oznaczało to koniec instytucji od wieków obecnej we włoskim społeczeństwie — domu publicznego. Włoski pisarz Dino Buzzati porównuje to wydarzenie do pożaru biblioteki w Aleksandrii w Egipcie. Dom publiczny to instytucja, która przetrwała wieki, przybierając różne oblicza i formy. We Włoszech, przynajmniej oficjalnie, już nie istnieje. W innych krajach jednak nadal funkcjonuje. Dokument zabiera widzów w podróż, która rozpoczyna się w ruinach domu publicznego w Pompejach, a kończy w blasku Artemis w Berlinie, z jego napojami bezalkoholowymi i dbałością o dobre samopoczucie, przy erotycznym papirusie z Museo Egizio w Turynie oraz w olbrzymim Paradise w Gironie, który El Pais nazwał największym domem publicznym w Europie.