„W pewnym momencie” — mówi Rafael do Arzu — „ludzie idą razem… a potem ich drogi się rozchodzą… każdy skazany na to, by podążać labiryntem własnego wewnętrznego miasta…”. Arzu, młoda dziewczyna dorastająca we współczesnym Azerbejdżanie, zakochuje się w Rafaelu, synu swojego nauczyciela gry na fortepianie, weteranie wojny o Karabach. Rafael jest od niej dwa razy starszy i nie potrafi uwolnić się od wojennych spustoszeń, dlatego musi żyć na marginesie społeczeństwa, które uważa go za „kalekę”. Arzu, pragnąc uciec przed tym samym opresyjnym społeczeństwem, które wyznacza kobietom wąską, surową ścieżkę, wybiera Rafaela zamiast rodziny i przyjaciół — lecz gdy matka Arzu mu grozi, Rafael, kierując się mądrością zrodzoną z własnego cierpienia, dokonuje najwyższego aktu miłości…