W 1975 roku zaproszono mnie, bym „nakręcił dowolny film, pod warunkiem że powstanie w Minneapolis”. David Hancock, zaprzyjaźniony filmowiec z Vermont, który przypadkiem dorastał w Minneapolis, właśnie poprosił mnie, żebym go sfilmował. Niedawno, mając niewiele ponad trzydzieści lat, usłyszał diagnozę nieuleczalnego raka i chciał, żebym udokumentował szaleństwo ostatnich dni jego życia, gdy miotał się między chemioterapią a polecanymi przez przyjaciół kuracjami New Age. Nie miałem żołądka, by towarzyszyć Davidowi przez większość jego ostatnich dni. W tym czasie Steve Ascher i ja postanowiliśmy pojechać do Minneapolis. Chcieliśmy zapytać nieznajomych, co ze swojego życia chcieliby uwiecznić na filmie. Dla mnie było to niemal jak akt ekspiacji. — Ed Pincus, za pośrednictwem Harvard Film Archive