Kobieta pije herbatę, myje okno, czyta gazetę: proste czynności, które w jakiś sposób sugerują rodzaj cichej tajemnicy, obecnej wewnątrz obrazu i poza nim. Czasem słychać rytmiczną, pulsującą symfonię świerszczy w letnią noc w Baltimore. Innym razem brzęczące zabawki rozpływają się w ryku przelatującego odrzutowca albo dzieci drżą na odgłos grzmotu. Te nieprzystające do siebie dźwięki przenoszą przestrzeń poza ograniczenia rzeczywistości, zarówno w wymiarze czasu, jak i fizyczności. Małe okienka z domowymi filmami, wkomponowane w większy ekran, są gestycznymi formami pamięci, wskazówkami dotyczącymi dzieciństwa, mnemotechnicznymi środkami, które pogłębiają poczucie bezpośredniości jej „dramatu”. Te miniaturowe obiekty-obrazki przedstawiają urywki jeszcze wcześniejszej technologii medialnej: filmu. W porównaniu z obrazem wideo przedstawiającym rzeczywistość w czasie rzeczywistym wydają się ulotne, efemeryczne, niedokładne.