Filmowy pocałunek to prawdopodobnie jeden z najbardziej archetypicznych obrazów w historii kina. Zazwyczaj stanowi krzepiący, a niekiedy kulminacyjny element fabuły filmu. Nie w „Gravity” Nicolasa Provosta: dzięki efektom stroboskopowym zmontowano i nałożono na siebie ponad tuzin scen pocałunków, w większości pochodzących ze stereotypowych romantycznych dramatów z lat 50. Narracja zostaje podważona, ponieważ pocałunek całkowicie odrywa się od kontekstu; akcja zwalnia i migocze tam i z powrotem. Co jakiś czas nakładają się na siebie ujęcia z różnych filmów i łączą; protagoniści zlewają się w jedną całość, by kilka sekund później znów się rozdzielić. Cukierkowa, dramatyczna ścieżka dźwiękowa z romantyczną muzyką filmową kontrastuje ze zdekonstruowanymi obrazami; razem tworzą olśniewający, sześciominutowy zawrót głowy, w którym miłość staje się namiętną walką.