Dwunastoletni Nick mieszka ze swoim wujem Murrayem, dickensowską postacią w stylu pana Micawbera, który wciąż ma nadzieję, że coś się nie wydarzy. Tym, co się pojawia, jest pracownica opieki społecznej, która zakochuje się w Murrayu i trochę zakochuje się w Nicku. Gdy pracownicy opieki nad dziećmi próbują zmusić Murraya, by stał się konwencjonalnym człowiekiem — jako cenę, jakiej żądają za pozwolenie mu na zatrzymanie Nicka — siostrzeniec, który do tej pory zachwycał się obrazoburczym podejściem wuja do życia, próbuje odegrać rolę mediatora. Kiedy mu się to udaje, niepokoi go gotowość wuja do podporządkowania się społeczeństwu, by ocalić ten związek.