„Kraina uśmiechu” Lehára porusza serce, oferując niezapomniane melodie od początku do końca. W obsadzie nie ma słabych ogniw. Zbyt często myślimy o operetce jako o muzycznej błahostce, pełnej wyświechtanych klisz i obowiązkowych scen tanecznych, gdy akcja zaczyna zwalniać. W tym klasycznym utworze jest inaczej. Odczuwamy ból straty, którego doświadczają dwie główne postacie, a ich role są naturalne i wiarygodne. To dzieło ma do zaoferowania więcej niż „Yours Is My Heart Alone”. Jest tu dramaturgiczna spójność i bohaterowie, na których zaczyna nam zależeć równie mocno jak na muzyce, kostiumach i barwnej scenografii.