Holenderski pisarz, poeta i felietonista Remco Campert, mimo upływu lat, wciąż codziennie zasiada przy maszynie do pisania. Ten weteran awangardowego holenderskiego ruchu literackiego z początku lat 50., znanego jako Vijftigers, uważa się przede wszystkim za poetę, choć większą sławę mogą mu przynosić felietony, opowiadania i występy publiczne. Starannie wykreował swój wizerunek czarującego szczęściarza, którego wszyscy lubią. Ale kim naprawdę jest? Reżyser John Albert spędził rok z Campertem, dyskretnie dokumentując jego codzienne życie (codzienną partię scrabble z żoną Deborah, filiżankę herbaty, papierosa, kieliszek wina), a także bardziej intymne chwile, takie jak pobyt w szpitalu oraz rozmowy z córkami i przyjaciółmi. Okazuje się człowiekiem małomównym — przynajmniej w rozmowie — ale jego wiersze opowiadają o melancholii, przemijaniu i zbliżającej się śmierci. Na szczęście pisanie pozwala mu trwać: „Poezja jest aktem afirmacji. Potwierdzam, że żyję”.