Pewnego dnia niemal wszystko zamieniło się w stertę gruzu i zarośli. Pozostały duchy błąkające się po polach, ruinach i mgle. Niektóre z tych duchów żyją. To ci, którzy zostali, ci, którzy wrócili, ci, którzy błąkają się po trudnych wspomnieniach najbardziej przeklętej dzielnicy miasta. Tyle że ten Tarrafal — nazwa miejsca powolnej śmierci za dyktatury Salazara — nie znajduje się na Wyspach Zielonego Przylądka, lecz w Portugalii.